Een afvalrace zonder winnaars.

Claire Matchett had een ontspannen week weg met vrienden gepland: wandelen, bubbelen in de jacuzzi, even ontsnappen aan werk en kinderen. Een week waarin alles stil leek te staan. Maar al bij de eerste horde loopt het mis: de minivan strandt op een verlaten zandweg en er is geen bereik. Wat begint als een rustige wandeling naar het hotel, verandert al snel in een nachtmerrie. Het bos is onoverzichtelijk, de irritaties lopen op en één voor één valt iemand weg.

Freida McFadden schrijft vlot en compact. De hoofdstukken zijn kort, het tempo ligt hoog, en voor je het weet ben je halverwege. Het leest bijna vanzelf; nog één hoofdstuk, en nog één. Precies wat je zoekt als je een paar uur ontspanning wilt.

Toch wringt het verhaal op een aantal punten. Vanaf het begin lijkt niemand echt zin te hebben in deze vakantie. Iedereen heeft twijfels of spanningen met de anderen, en toch vertrekken ze voor een week in de natuur. Dat voelt wat ongeloofwaardig, net als de personages zelf. De vrienden zijn vaak elkaars tegenpolen, bijna als schaakstukken tegenover elkaar gezet. Dat geeft dynamiek, maar kost naar mijn mening de geloofwaardigheid.

Ik ben geen boekdetective, maar doordat in het verhaal alles mogelijk lijkt, had ik de uiteindelijke plotwending al een paar keer overwogen. Toch blijft het verhaal vermakelijk genoeg om door te lezen.

Wat me tijdens het lezen soms bezighield, is de simpele vraag: waarom gingen ze eigenlijk van het pad af? Waarschijnlijk omdat er anders geen verhaal was geweest. Het is een kleine, maar hardnekkige twijfel die steeds even aan het geloofwaardigheidsgevoel knaagt.

Al met al is Een voor Een een prima thriller voor een paar uur leesplezier. Het leest soepel en houdt je nieuwsgierig. Alleen voelt het een beetje als kauwgom: in het begin lekker, maar uiteindelijk blijft er weinig smaak over.