Prachtig boek, maar beter lezen!

Ik kan hier kort over zijn, het is gewoon een geweldig boek. Voor fans van overleven in je eentje, wildernisverhalen à la Robinson Crusoe en natuurfanaten is dit gewoonweg een heerlijk verhaal. Ik heb het luisterboek geluisterd en hoewel ik de stem van de voorlezer echt prettig vind, vond ik de intonatie, het voorlezen van de gedichten en het zingen bijzonder irritant worden.

Het meisje Kya, dat in haar eentje opgroeit in een moeras, citeert al vroeg gedichten van ene Amanda Hamilton, een dichteres uit haar omgeving. Iedere keer als er een gedicht werd voorgelezen, zette de stemactrice een lijzige zeurderige huilstem op, waardoor ik spontaan een hekel kreeg aan poëzie en de hoofdpersoon. En dat terwijl het meisje Kya echt wel een goed omschreven personage is. Je kunt je goed inleven in haar en het is erg prettig en interessant om mee te lezen in haar verhalen over de natuur.

Het omschrijven van die natuur gebeurt veelvuldig. Soms werkt het op m'n zenuwen, als een of andere kiezelsteen onder een stuk zand op het strand wordt omschreven alsof het de godheid zelve is, maar vaak is het een mooie toevoeging aan het verhaal. De biologische kennis wordt je niet per se door je strot geduwd als een fois-gras-producent, maar als je niks hebt met biologie is het denk ik te heftig.

Hoe verder het verhaal, dat uit twee verhaallijnen bestaat, vordert, hoe lastiger ik het vond om het personage Kya te begrijpen. De slachtofferrol vond ik soms erg storend. Ik hou niet van jengelen en blijven hangen in je eigen verleden en het wijzende vingertje over achtergelaten worden begon me vrij snel tegen te staan.

Waarom dan toch vier sterren? Ondanks mijn persoonlijke kritiek op de hoofdrolspeelster en de voorlezer vond ik het een enorm meeslepend verhaal. Je krijgt precies de hoeveelheid informatie die je nodig hebt en je voelt je echt onderdeel van het verhaal. Ik woonde even in het moeras in het zuiden van de Verenigde Staten. Ik wilde koken wat zij kookt (wat zijn in hemelsnaam grutten en waarom klinkt het zo vies?) en ik wilde ook in m'n eentje in een hut wonen. Daarbij bleef ik tot aan het einde geboeid.

Dan, het einde. Ik veracht gesloten eindes. De laatste paar hoofdstukken waren voor mij dan ook echt teleurstellend. Ik kan natuurlijk niet uitweiden en, als ik moest kiezen, ik zou het boek tóch nog een keer lezen, maar ik had het verhaal veel sterker gevonden als het was geëindigd op een logische plek (lezers zullen begrijpen waar).

Conclusie: lees dit boek. Het verrijkt je wereld. Doe dat niet met een luisterboek als je zapige stemmen niet kunt uitstaan (of een foutieve uitspraak van het woord 'meanderen').