Ga dit lezen

Het is lang geleden dat ik zo aan het denken werd gezet door een roman. Het is daarnaast voor het eerst geloof ik dat ik een boek lees waarbij racisme en discriminatie belangrijke rollen spelen. Wellicht dat die twee wat met elkaar te maken hebben ;)

Simone Atangana Bekono weet met haar korte hoofdstukken, waarbij heden en verleden elkaar afwisselen, ontluisterend het verhaal te vertellen van Salomé Atabong. Of Salomé Henriette Constance Atabong. Een vrouw met een Kameroense vader en Nederlandse moeder. Langzaam maar zeker leer je als lezer wat er zich heeft afgespeeld bij Salomé en wat haar in het jeugddetentiecentrum bracht.

Ik moest wennen aan de passages waarin Atangana Bekono in stream of consciousness-stijl schrijft. Opvallend zijn dezelfde gedachtes die bij Salomé constant terugkomen, waardoor je tegelijkertijd haar gedachtes heel goed volgen kan. Het is tevens herkenbaar: zelf denk je ook vaak in cirkeltjes (als ik voor mezelf praat).

Mooiste passage misschien wel:
'Wat ik probeer te zeggen is dat ik het begrijp. Ik begrijp het echt. Een boer valt op een lentemiddag in slaap in de schaduw van een boom, naast zijn kudde grazende schapen. Als hij wakker wordt zijn de schapen er nog, zijn honden en zijn paard. De schimmel staat nog vastgebonden aan een boom. Zijn geweer ligt er ook nog. Maar de boer is overstuur. Alsof hij in zijn slaap ergens doorheen is gestapt, doorheen is gesprongen, niet vrijwillig, onbewust.'

Het vat voor mij het verhaal prachtig samen. Ga dit lezen :)