Verrassende plottwist, heel meeslepend en mooi boek

Wat doe je als je niet meer weet wat er is gebeurd en niemand je de waarheid wil vertellen?
Dit gebeurde bij Cadence, de hoofdpersoon van het boek “wij leugenaars”, die elke zomer met haar rijke familie op vakantie gaat op hun privé-eiland. Met de oudste kleinkinderen, Mirren en Johnny, gaat ze goed overweg en doet ze avontuurlijke dingen. Johnny neemt altijd zijn vriend Gat mee en met zijn vieren vormen ze een club. Maar in de zestiende zomer heeft Cadence haar geheugen verloren en weet ze niks meer van de vorige zomer. Ze weet alleen dat haar oma is overleden, en dat de drie dochters van haar opa blijven bekvechten om de erfenis. Ze probeert uit te vinden wat er is gebeurd, terwijl ze ook aan migraine aanvallen lijdt. Je komt er steeds meer achter wat er nou echt gebeurd is en op het eind is er een hele grote plottwist.
Cadence is een round charachter, je komt achter verschillende lagen van haar, ook mede dankzij flashbacks uit andere zomers waar zij over verteld. Je weet goed wat zij voelt en denkt, maar je weet zelf ook niet wat er die ene zomer is gebeurd. Dit vond ik heel goed aan het boek, hierdoor werd je heel nieuwsgierig naar wat er nou echt gebeurd was en bleef je doorlezen.
Bij Mirren, Johnny en Gat kom je soms achter hun mening of wat ze denken, maar lang niet altijd, daarom zijn ze denk ik flat charachters. Alle andere familieleden zijn ook flat charachters, bij hen weet je maar één laag.
Het boek is geschreven in de eerste persoon, dit vond ik fijn lezen, want je wordt heel erg in het verhaal getrokken en je weet dus evenveel als zij weet. Het boek speelt zich in deze tijd af, er zijn al telefoons bijvoorbeeld, het is verder niet echt duidelijk wanneer precies.
Een motief in het boek is dat Cadence vaak migraine heeft, hierdoor krijg je het vermoeden dat er bij die ene zomer ook iets mis is gegaan met haar gezondheid. Dat vond ik wel heel goed aan het boek, je wist eigenlijk niks over wat er was gebeurd, maar er waren wel een paar aparte dingen aan de hand. Het boek heeft geen motto.
Het thema van het boek is denk ik traumaverwerking en rouw. Het is duidelijk dat ze iets heel heftigs heeft meegemaakt, dat ze een trauma heeft is dus ook aan haar lichaam te merken, met de migraine en ze is snel moe. Ook liep ze dus geheugenverlies op, in het boek probeert ze hiermee om te gaan.
De stijl is denk ik verhalend, het verhaal is heel goed opgebouwd, waardoor het heel meeslepend is. Ook betekenen dingen die in het begin kleine details zijn op het einde van het boek heel veel.
“Wij leugenaars” is geschreven door Emily Jenkins, soms gebruikt ze het pseudoniem E. Lockhart. Het boek is oorspronkelijk in het Engels geschreven als “we were liars.” Emily Jenkins is geboren in september 1967 en groeide op in Cambridge en in Seattle. Ze studeerde geïllustreerde boeken en promoveerde later in Engelse literatuur. Dit is eigenlijk alles wat over haar bekend is, ik kon verder niet echt wat persoonlijks over haar vinden.
Ik vond het een heel mooi en goed boek, het las makkelijk, maar het was wel heel goed geschreven vond ik. Eigenlijk had alles wat er verteld werd een betekenis, maar daar kwam je dan pas later achter, dit vond ik heel interessant. De plottwist op het eind vond ik heel schokkend en ook heel verdrietig. Er gebeurde veel heftige dingen, maar het was soms ook heel grappig. De tekst op de achterkant vond ik ook heel aangrijpend, namelijk: “Lees dit boek. En als iemand je vraagt hoe het eindigt, lieg.”
Ik vond wel dat je iets te lang in het diepe werd gelaten, want aan het begin en in het midden wist je niet zo veel en had je eigenlijk alleen maar vragen, maar ik raad dit boek zeker aan. Ik geef het 4,5 van de 5 sterren.