Prachtig debuut dat ik las met tranen in mijn ogen.

Het heeft even geduurd voor ik aan het boek kon beginnen, maar nu was het dan eindelijk zo ver.
Ik wist niet goed wat te verwachten. Waargebeurde verhalen zijn er al heel veel, maar ze zijn niet allemaal even goed geschreven. Dat is hier wel anders. De vlotte schrijfstijl zorgt ervoor dat je in het boek gezogen wordt. Het is zo beeldend beschreven dat het wel fictie lijkt. Als lezer komen de gevoelens zo intens binnen dat het bijna niet te bevatten is dat één mens zich hier effectief door heeft moeten worstelen.

Het boek zou centraal staan rond MS, maar het is nog zoveel meer dan dat. Het is een rauw dagboek in de vorm van een verhalend boek. Deze auteur heeft haar ziel blootgelegd... De onwetendheid, de machteloosheid, frustratie, onmacht. De zelfverminking, het gepest, het verdriet, ... Er worden geen zwarte randjes weggemoffeld en dat heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek in één dag heb uitgelezen (inclusief tranen drogen).
De stadia van rouw zijn zeer herkenbaar aanwezig, maar het speciale is dat, als je afscheid moet nemen van iemand met een slepende ziekte, dit rouwproces al eerder begint. Dit alles wordt op een serene manier gebracht al is het hand-in-eigen-boezem gehalte net iets te hoog, want als lezer wil je de auteur af en toe door elkaar schudden om te zeggen dat dat schuldgevoel nergens voor nodig is.

Ik vind dit een prachtig verhaal dat ook nog eens geweldig mooi geschreven is.
Dit boek vraagt niet naar meer, want dan zou er ook meer verdriet komen. Toch zou ik er absoluut niets op tegen hebben om nog meer, liefst fictieve, verhalen van deze auteur te lezen.

Knap gedaan
Vijf sterren
Evy W