Heden en verleden komen met elkaar in botsing

Voor de Hebban leesclub heb ik dit boek mogen lezen. De cover trok me meteen aan en de titel maakte me nieuwsgierig.

Het is een roman met twee verhaallijnen, één in het heden en één in het verleden. In het verleden komen we meer te weten over de jeugd van hoofdpersonage Cadie. In het heden volgen we een volwassen Cadie, die zich inzet om de bossen te redden en geconfronteerd wordt met geheimen uit het verleden.

Het verhaal start in het heden waar Cadie onderzoek doet naar het verband tussen de aanwezigheid van bepaalde kevers en de oprukkende bosbranden. Maar een berichtje van jeugdvriendin Daniela brengt ons terug naar een zomer, 25 jaar geleden. Het wordt vrij snel duidelijk dat er toen iets gebeurd is. Een mysterie dat steeds meer ontrafelt wordt naargelang je verder leest.

De auteur, Julie Carrick Dalton, heeft een beeldende schrijfstijl. De omschrijvingen zorgen ervoor dat je een heel goed beeld kan vormen van de omgeving, het bos, de natuur. Het is duidelijk dat Julie een natuurmens is die begaan is met het klimaat. Het boek leest vlot, maar tegen het einde toe ging het iets te langzaam. De lange, beschrijvende zinnen zijn niet ideaal om de spanning in een verhaal te houden.

Julie zorgt er voor dat je helemaal in het verhaal gezogen wordt. Je waant je in het verhaal. Je ziet de wereld zoals Cadie hem ziet.

Een voorbeeld van één van haar zinnen en mijn persoonlijke favoriet: "Zijn aanraking voelde gevaarlijk aan, als een uitnodiging om verleden en heden met elkaar in botsing te brengen en alles uiteen te laten spatten wat ze bij elkaar wilde houden". Deze constante spanning tussen heden en verleden is heel het verhaal voelbaar.

Het is een boek dat je doet stilstaan, je doet vergeten waar je bent. Een aanrader voor iedereen die de tijd wil nemen om een boek te lezen.