Meesterwerk

Ik kan me de dag van de ramp in 1986 nog zo goed herinneren. Heel even stond de wereld stil. Heel even waren wij 1. Iedereen was verbijsterd en geschokt. Wat mij het meest bijblijft is dat niemand verwijtend deed. Iedereen dacht hetzelfde: dit kan ons ook overkomen en het maakt niet uit waar dit gebeurt. Het raakt ons allemaal. Konden we altijd maar zo 1 zijn, ook zonder dat daar een ramp voor nodig is.
Nu lees ik wat er op ground zero gebeurde. Door de ogen van een kind. Dit is voor mij wat het dichtst bijkomt, zonder zelf zoiets meegemaakt te hoeven hebben. Dankjewel voor je mooie woorden, Lena. Je herinnert mij eraan hoe onvoorstelbaar mooi maar kwetsbaar het leven eigenlijk is.