mooi maar mist toch wat

Ik had er grote verwachtingen van, ik heb veel boeken gelezen over de gruwelijke situatie in de kampen en die komen elke keer weer binnen. Echter bij dit verhaal mistte ik iets. Ik miste denk ik een stuk emotie bij de hoofdrolspelers. Ze zijn allen redelijk oppervlakkig beschreven en de emoties in het kamp komen weinig aan bod (op enkele passages na). Dat maakt dat het minder indruk maakt dan dat het eigenlijk zou moeten. Waar ik kippenvel van kreeg was juist het nawoord van de zoon, waarin hij met veel liefde en emotie over zijn ouders sprak. Dat vond ik het aangrijpendste stuk. Maar neemt niet weg dat boeken over de gruwelijkheden in de tweede wereldoorlog belangrijk zijn en blijven, dus goed dat dit boek er is en zeker ook goed leesbaar is.