Een heel bijzondere leeservaring.

Een verhaal over de zwakheid van de mensensoort, over liefde en lijden. Het schetst een indringend beeld van veranderende tijden en het harde gevecht voor het behoud van leven. Het verkent onze verbondenheid met de plek waar we vandaan komen. Naast de beklijvende inhoud is het een stilistisch rijke, vaak meeslepende roman over verlies. Deze roman gaat over de teloorgang van de natuur en de mens, doorspekt met prachtige natuurbeschrijvingen en verdriet die je diep raken. Het zet je aan het denken. Over Bram die zich verliest in het leven van de dieren, vooral vogels. Met de energie die hij had als talentvolle danser tracht hij het lot van onschuldige dieren te verbeteren.
"Als twee otters draaiden ze om elkaar heen, gleden over en om hun lichamen in een pas de deux, en sprongen als dolfijnen omhoog. Bram stak Natulesa in de hoogte, terwijl zij zich achterover op het water wierp. Ze leefden zich uit, net als op de dansvloer, tot ze ten slotte als dansende futen van elkaar weg zwommen en terugkeerden. Samen dreven ze weer naar de oever, lieten er hun huid opdrogen terwijl ze in een rituele handeling een hernieuwde inwijding in de essentie van het leven ondergingen. De zon warm op hun huid, de wind als een koele tinteling."