Een prachtig en pijnlijk boek!

Heidi Koren heeft een prachtig en pijnlijk boek geschreven over haar relatie met een lieve en lastige moeder. Vanaf het begin van het boek vraagt Heidi zich af waar het afscheid nemen van haar moeder begonnen is en door het in de ik-vorm te schrijven èn door telkens in het verhaal een ander moment als misschien begin van het afscheid te nemen, word je door het boek heen getrokken. Tot je tenslotte aankomt in de gang waar ze haar overleden moeder aantrof. De woede waarmee ze schrijft is zeer herkenbaar en slaat je soms als een mokerslag. Terwijl tenslotte woede en liefde samen, na de dood van de moeder, in een prachtige en ontroerende mengeling overblijven. Voor mij herkenbaar door de intergenerationele problematiek en door de beschrijving van het oorlogsverleden van haar overleden grootvader, een verzetsstrijder. En door de hevige (innerlijke) strijd die dochters soms met hun moeders moeten voeren. Door ook de natuur op een beeldende manier in haar verhaal te betrekken wordt door het hele boek heen duidelijk dat leven en sterven ook bij die natuur horen. Lezen!