Prachtig poëtisch proza

Alleen al de eerste regels van het boek:

“Een oude zomerdag aan de Chineesche kust die al zooveel eeuwen zijn grauwe gesteenten en klippen en bruine oevers door de golven van de stille Zuidzee heeft laten bespoelen en uithollen. Maar de kustlijn is bijna niet teruggeweken. Er is behalve de trage deining weinig beweging, om vooruitspringende rotsen kolkt het water, de visschersvloten bewegen zich in stille zwermen langs de kust, eenzame vrachtjonken gaan traag als in zichzelve gekeerd van haven tot haven. De stoomschepen der Europeanen gaan gehaast in en uit, maar worden bijna niet opgemerkt. Evengoed blijft alles hetzelfde.”

Het leven op aarde is een en al weemoed en weltschmerz, en dat maakt het juist zo mooi. Het zijn de bespiegelende gedachten van een getormenteerd persoon, die een lange reis maakt door China om verlicht te worden. Een avonturenroman en een filosofische roman in een, prachtig.