Lichthartig en prettig

De drie Montalbano-Camilleri’s die ik tot nog toe las, beginnen allemaal ‘s ochtends. De vorm van water start weliswaar niet met een ontwakende commissaris, maar met twee gemeentewerkers die voor dag en dauw de ‘geitenwei’ gaan schoonmaken. Daar tiert drugshandel en prostitutie welig sinds een aantal militaire eenheden naar Sicilië werden gestuurd. Desalniettemin kijkt één van de twee gemeentewerkers raar op als hij een grote BMW ontwaart. Wie ligt er in godsnaam op dat uur nog met een hoer te wippen. Behoedzaam schuifelt hij dubbelgebogen dichterbij om vlakbij de auto opeens rechtop te gaan staan. De verwachte schreeuw blijft uit... het is de gemeentewerker zelf die zich een hoedje schrikt: hij krijgt niet alleen een dode te zien, hij ként de man ook! Het is de altijd gedistingeerde ingenieur Luparello, een vooraanstaand Siciliaans politicus, die er erg ontluisterend bijligt. De autopsie wijst “Hartaanval tijdens orgasme” aan, en daarmee kan de zaak gesloten worden. Maar Montalbano vraagt uitstel. Hij wil eerst vragen beantwoord zien. Waarom Luparello op de geitenwei zijn reputatie op het spel zette, bijvoorbeeld. Of hoe het komt dat er zo’n eensgezindheid is over zijn politieke opvolging. En daarmee trekt Camilleri een stinkend blik politieke kuiperijen open die hij op zijn eigen lichthartige en prettige manier serveert. Een heerlijk boek dat ik, net als Het uitstapje naar Tindari, in goed één avond verslond. Op naar de volgende Montalbano!