Krachtig hoofdpersonage

Een aantal weken geleden plaatste ik een recensie van De vermiste man, het debuut van Jodi Compton. “Wat een origineel hoofdpersonage! Wat een compacte stijl! En wat goed dat er een hele reeks rond Sarah Pribek gepland is!,” schreef ik uitbundig. Ik ben blij dat ik hier kan stellen dat die uitroepen niet voorbarig waren. Ook in Het kille huis blijkt dat Sarah Pribek een ontzettend (veer)krachtig hoofdpersonage is. In het begin van het boek staat ze er helemaal alleen voor. Haar man zit gevangen, haar partner emigreerde naar Spanje en zijzelf wordt verdacht van moord. Het levert haar langs de ene kant ongewenste blijken van sympathie en bewondering op, langs de andere kant weten haar bazen niet waar ze Sarah, gespecialiseerd in vermiste personen, voorlopig moeten inzetten. Zodoende tippelt Sarah opgesmukt als hoer rond in de hoop een paar eerbare mannen die een voetje verkeerd zetten te arresteren. Die scène, die je aan het begin van het boek vindt, zegt alles over de no-nonsense aanpak van Sarah, over haar zin voor relativering en haar gevoel voor humor. Het maakt haar tot één van de meest geloofwaardige en geslaagde hoofdpersonages die ik de laatste tijd in thrillers tegenkwam.

Zo’n krachtig personage draagt natuurlijk met gemak het hele boek waar verder twee hoofdlijnen inzitten. De ene draait om de vermiste Aidan Hennessy. Op verzoek van zijn zus probeert Sarah hem te vinden. Daardoor raakt ze dieper verwikkeld in de familiegeheimen van de Hennessy’s dan ze van plan was. De andere heeft te maken met een geroyeerde arts die ergens in een flatje van de sociale woningbouw zonder vergunning een praktijk runt. Deze man heet Cicero Ruiz en wordt al snel Sarahs toeverlaat, of is het andersom.

De oorspronkelijke titel van Het kille huis luidt ‘Sympathy Between Humans’. Logisch dat zo’n melige titel de vertaalslag naar het Nederlands niet overleefde, hoewel hij goed aangeeft waar het in Het kille huis om draait. Niet voor niets staat er ‘psychologische thriller’ op de cover. De relatieaspecten, allemaal met een flinke schep relativering gebracht, zijn minstens zo belangrijk als de spanning. Al met al is Het kille huis niet eens een ‘nagelbijtend’ spannend boek. Desalniettemin heb ik het ademloos gelezen. Nog eens: dat ligt enkel en alleen aan de prachtige Sarah Pribek. In mijn dromen zie ik haar naast John Rebus van Ian Rankin staan. De fans van Rankin, en dat zijn er heel wat, weten dat niet al zijn boeken even goed zijn, maar toch willen ze ze allemaal hebben en lezen. Omdat Rebus nu eenmaal zo’n schitterend hoofdpersonage is. Net als Sarah Pribek.