Het begin van De Grote Verovering?

‘Knokke barst van de toeristen. Alle wegen slibben vol. Juweliers bellen voortdurend om bewaking. De graaf burgemeester is woedend omdat we winkeldieven laten begaan. We zitten met een lijk dat op een bouwwerf in vreemde omstandigheden om het leven is gekomen. En als ik kom kijken waar jullie mee bezig zijn, zit mijn zogenaamde topspeurder in het appartement van een overleden dame met haar hondje te spelen.’ Het is korpsoverste Mangels die dit zegt en hij is niet blij. De grote hoeveelheid akkefietjes in het mondaine Knokke groeit hem boven het hoofd en hij is de insubordinatie van zijn ondergeschikten meer dan beu. In plaats van aanwezig te zijn bij de overhandiging van kostbare diamanten, redden ze een bende onvoorzichtige tieners uit een stormachtige zee. Vooral zijn zogenaamde ‘topspeurder’, te weten hoofdpersonage Luk Borré, is de nagel aan zijn doodskist. Mangels heeft sterke vermoedens dat Borré niet helemaal volgens de regels werkt. Laat Mangels nu over het algemeen een nitwit zijn, in dit specifieke geval heeft hij het bij het rechte eind. Alleen kan hij er nét niet de vinger op leggen, want Borré is een gladjanus. Maar Mangels houdt vol. Het is zoals op de Lotto spelen: eens moet het lukken en dan nagelt hij, korpsoverste Mangels, Borré zonder pardon aan de schandpaal. Tot die tijd is de spanning tussen de twee te snijden.

Zoals blijkt uit de woorden van Mangels, heeft het Knokse politiebureau in Het trio dat iets te vieren had de handen vol. Een potloodventer, een weggelopen tienerdochter, een pronkstuk bij een juwelier, verdachte overlijdens en de druk van de overheid om meer boetes voor te hard rijden te produceren. Borré wordt helemaal in beslag genomen door de dood van een oud dametje. Tijdens een stormachtige nacht, toen in Knokke tientallen kelders onder water liepen, viel ze van de trap en brak haar nek. ‘Een ongeluk,’ zeggen zijn collega’s, maar Borrés intuïtie meent dat er meer aan de hand is. Ook al omdat hij geen zin heeft om in de drukke winkelstraten te gaan patrouilleren, gaat hij verbeten op zoek naar de schuldige. Maar is die er wel? Gaat het om een moord of is het inderdaad een ongeluk? En als het een ongeluk zou zijn, hoe gaat Borré dan zijn gezicht redden? Deze vragen zorgen in het hele boek voor een onderhuidse spanning.

Het trio dat iets te vieren had bevat weer veel heerlijke Pierreuxingrediënten. Hij is een echte observator van mensen en situaties en dat merk je aan zijn rake, humoristische typeringen. Onder Pierreux’ pen komt een hele badplaats tot leven en het smaakt naar meer! Maar het prachtigst in dit nieuwe boek is toch wel de uitwerking van Borré, zijn collega’s en de dialogen die ze voeren. Na drie boeken hebben ze hun plaats in het Knokse politiebureau en in de Nederlandstalige thriller helemaal gevonden. Het zijn echte bekenden geworden die het karikaturale ver achter zich lieten. Van Borré, zonder te zeggen dat hij een softie werd, zijn de scherpste kantjes af. Hij beweegt zich beschouwend door het leven. Minder actie, meer reflectie. Zijn liefde voor Rena, ex-callgirl, verdiept. Hij maakt keuzes die je eigenlijk niet van hem verwacht en er is een heel klein tipje van zijn verleden opgelicht.
‘Pierreux, you love him or hate him,’ zegt zijn uitgeefster. Dat klopt ongetwijfeld voor zijn vorige twee boeken. Maar de slogan gaat niet op voor Het trio dat iets te vieren had. Dit boek is anders. Dit boek raakt. Dit boek heeft de kracht en de kwaliteit om een massa lezers en harten in Vlaanderen en Nederland te veroveren, en ver daarbuiten. Dit is pure klasse, puur genot. En dat van eigen bodem. Doe zo voort, meneer Pierreux!