Ontdekking van de eerste orde

Zelfcitaat (Gerard N. Borst, 'Zeeuwse Boekenprijs 2003-2012', een reeks stukjes uit 2012, verschenen in Zeeuws Tijdschrift):
Het hoge woord moet er maar uit: 'Een groene bloem' is voor mij een literaire ontdekking van de eerste orde. Een ontdekking, beken ik tot mijn schande, van recente datum. Toen ik deze artikelen begon voor te bereiden, had ik nog nooit van Floortje Zwigtman gehoord. Hoe kan ze mij zijn ontgaan? In 'Een groene bloem' schept de auteur een beeld van laat-negentiende-eeuws Londen. Hoofdpersoon is Adrian Mayfield, een jeugdig praktiseur van de herenliefde. Mayfield leeft aan de zelfkant van de maatschappij, maar beweegt zich ook in de rijke en beroemde kring rond de schrijver Oscar Wilde, door Zwigtman omschreven als 'de purperen hofhouding'. Prachig allemaal, en ik ben er al die tijd van verstoken gebleven! Terwijl dat laat-negentiende-eeuwse Londen -- en met name de kring rond Oscar Wilde, tegen wie een sodomieproces liep -- me al heel lang mateloos boeit! Heeft mijn dagblad er soms geen aandacht aan besteed? Een kleine internetrecherche, waarbij ik me beperkte tot het met de Zeeuwse Boekenprijs bekroonde 'Spiegeljongen', voedde het vermoeden dat ik de Volkskrant weleens doorblader met ogen dicht.
Want dit had ik kunnen lezen in de editie van vrijdag 19 november 2010: 'Sluitstuk van een meesterlijke trilogie', 'bovenal een verpletterende aanklacht tegen schijnideologieën en kleinburgerlijkheid'.
'Een groene bloem' is een trilogie waarin ik mezelf verloor. De drie delen trokken me een wereld in die mij pas losliet toen ze uit waren.