Vogeltje in een kooi

Dit boek is een goed voorbeeld waarom bad guys zijn geworden wat zij nu zijn. Tijdens het lezen wist ik niet of ik medelijden met Coriolanus Snow moest hebben, of juist hem heel erg moest schoppen. Je kan hem het beste beschrijven als een narcistische, hooghartige, ambitieuze jongen die alleen denkt aan status en macht. Na het lezen van dit boek geloof ik echt dat hij in andere omstandigheden een goed mens zou zijn geworden.

Misschien hebben vele mensen hetzelfde gevoelt, maar de band tussen Coriolanus en Lucy Gray liet mij erg denken aan een vogeltje die ooit vrij was geweest en nu in een kooi gevangen zat om voor haar eigenaar hele tijd te kunnen zingen. En het einde... De rollen waren omgedraaid. (Coriolanus had het wel verdiend)

Bij deze boek miste ik heel erg het Hongerspelen-gevoel wat ik bij de trilogie heel erg had. Hopelijk komen er in de toekomst meer boeken zoals dit, maar dan over andere tributen die de arena hebben overleefd. Zoals Haymitch, Finnick of Johanna.