Tussen de dagen

Tussen de dagen van Luc Vandromme is een roman die me tegelijk verraste en uitdaagde. Voor het eerst las ik een boek waarin twee verhaallijnen elkaar voortdurend afwisselen, en dat gaf het verhaal een boeiende structuur. Soms raakte ik het spoor even kwijt door de vele namen en zijfiguren, maar dat kleine minpuntje werd goedgemaakt doordat het verhaal daardoor juist levendig bleef en je als lezer actief moest meedenken. De stijl is warm en duidelijk, met hier en daar bijna poëtische zinnen die het verhaal extra kleur geven. Wat ik ook sterk vond, is dat er vaak een diepere betekenis schuilging achter bepaalde uitspraken, waardoor het interessant was om daar even bij stil te staan en te merken hoe subtiel de thema’s verwerkt zijn. Daarnaast waardeerde ik hoe de auteur grote onderwerpen zoals identiteit, macht en herinnering op een rustige en begrijpelijke manier aanraakt. Het enige nadeel is dat het tempo soms wat vertraagt, maar dat zorgt er tegelijk voor dat je meer tijd krijgt om alles te laten binnenkomen. Kortom: een boek dat je meeneemt “tussen de dagen” en je er pas weer uit laat wanneer het zelf beslist, een verhaal dat nog even blijft nazinderen.