regels van het spel

Een beveiligde wijk in het altijd levendige Buenos Aires. Een omgeving waarin alles rustig en vredig is

en niets het zorgeloze leven van de bewoners in de weg kan staan. Eigenlijk is het maar schijn en

verandert het als er een moord wordt gepleegd op een rijke bewoner. Wat er juist gebeurd is niet

duidelijk: zelfmoord, afrekening,..? De publieke opinie neemt de resultaten van het gerechtelijk

onderzoek niet. Eén van de belangrijkste kranten – El Tribuno ‐ in het land bijt zich daarop vast in het

verhaal en zet 3 mensen op de zaak: een schrijver op rust die na zijn mislukte laatste boek op

eerherstel zint(Nurit Iscar); een jonge beloftevolle journalist; en ervaren misdaadjournalist (Jaime

Brena) die opzij geschoven was door de grote baas maar nu kans op eerherstel ziet; gaan op pad om

de hele moordzaak uit te spitten. 2 mensen op zoek naar eerherstel en jonge wolf die elkaar om

diverse redenen elkaar aanvullen... en dat betekent vuurwerk....

Piñeiro geeft een inkijk in de veranderende maatschappelijke structuren van het Zuid‐Amerikaans

land in haar land zoals ze dat ook in haar vorige boeken ook deed. De maatschappijvraagstukken die

ze aankaart zijn trouwens als je er over nadenkt universeel: wat is privacy nog waard, welke rol speelt

de media in de maatschappij, de veranderingen op vlak van veiligheid en hoe ver de overheid hier in

mag gaan. Zaken die ook in Nederland en België verbazend veel actualiteitswaarde hebben. Dus wat

maakt dat Piñeiro ons tot nadenken aanzet. En dat hoort bij een boek vind ik.

Hoe gaat Claudia Piñeiro om met de personages? De 3 hoofrolspelers worden uitvoerig

"voorgesteld" en Piñeiro diept hun persoonlijkheid ook uit. Je krijgt de indruk ze goed te leren

kennen wat maakt dat in het verhaal meegesleurd wordt. Wat leuk is om volgen. De gesprekken

tussen de hoofrolspelers zijn vol van diepmenselijke gewoontes en kenmerken die herkenbaar zijn.

Wat opvalt, is dat niet alle dialogen tussen aanhalingstekens staan. Dit lijkt vervelend te zijn voor de

lezer maar de manier waarop Claudia Piñeiro dit oplost toont aan dat ze een talentvolle schrijfster is.

"De regels van het spel " is een boek waarin de gebeurtenissen zich in hoog tempo plaatsvinden.

Voor sommigen misschien te snel, maar niet voor mij. Een boek moet je bij de keel grijpen en je

aandacht vasthouden, je moet meezogen worden in het verhaal en niet in slaap gewiegd worden

omdat een auteur zaken te veel uitspint. Dit boek heeft snelheid en wendingen en een verrassend

plot. Meer heeft een lezer niet nodig om met een voldaan gevoel eerder werk van Piñeiro te gaan

ontdekken of uit te kijken naar haar volgend boek.

Is het boek een echte thriller of niet? Ja maar ook neen. Het zit er ergens tussenin en dat maakt het

verhaal ook uniek omdat je het niet echt in een vakje kunt steken en dus zowel de thrillerlezer als

romanliefhebber zich aangetrokken kunnen voelen tot het verhaal