wilde jaren

Het verhaal speelt zich af in de spaanse badplaats Ibiza van de jaren toen het een populaire uitgangs en badplaats was, een omgeving die voor Ending persoonlijk niet onbekend is. Het verhaal gaat over Marianne die op dat moment een puber is in een moeilijke thuissituatie: moeder is een halve hippie, vader zit in de gevangenis. Daardoor mist ze alle structuur en uit zich dat ook in haar levenstijl van drank, drugs en jongens,.... dingen die in Ibiza niet abnormaal zijn en waar Marianne in de problemen mee komt. Ze leert door een toeval iemand van de Guardia civil kennen en dat wordt door haar familie niet in dank afgenomen waarna het verhaal zich ontvouwt.

Ik ken Ibiza enkel van de verhalen in de pers en hoe Ending erover schrijft en hoe dat aspect bevestigd die verhalen en ik kan door wat en hoe ze over schrijft me ook een beeld vormen van de strandplaats in die periode: het warme zwoele weer, de zee, de wilde feesten.... Ook de karakters van de personages zijn zeer goed uitgewerkt op een zodanige manier dat het makkelijk is om je in te leven in het verhaal en met hen ook meeleeft.

Het boek is een verhaal dat sterke emoties oproept en je niet onbewogen kan laten. Het is voor de oudere lezers die de jaren 80 bewust meemaakten misschien ook wel een nostalgische reis naar het verleden. Dit aspect in een tijd waar vele mensen terug verlangen naar vroeger is een pluspunt samen met de emoties die het goed in elkaar zittende verhaal bij me oproept. Kortom een goede setting, goed uitgewerkte personages en een mooie verhaallijn maken dat dit boek voor me een fijne leeservaring was. Kort gezegd beveel ik het boek daarom graag aan.