Recensie Bloedverwanten

Bloedverwanten van Michael Cunningham vertelt het verhaal van de Griekse migrantenfamilie Stassos. Constatine Stassos trouwt op jonge leeftijd met zijn jeugdliefde Mary, dochter van een Italiaanse migrantenfamilie. Beiden dromen ze van een beter bestaan dan dat van hun ouders. Samen krijgen ze drie kinderen. De oudste dochter Susan streeft er naar om aan het ideaalbeeld dat haar ouders over haar hebben te voldoen. Billy, de zoon waar zijn vader zo naar verlangde, kan niet aan zijn vaders verwachtingen voldoen. Zoë, het jongere zusje, leeft haar eigen leven, los van de in de familie heersende normen en waarden. Als lezer verneem je dat de enorme toename van welvaart binnen het gezin niet resulteert in een gelukkiger en bevredigend gezinsleven. De ouders groeien uit elkaar. Constatine vlucht in de drank als er zich weer eens een ruzie tussen hem en zijn vrouw en/of zijn zoon heeft voorgedaan. Hij zoekt dan steun en genegenheid bij zijn oudste dochter. Deze neemt dan ook de eerste de beste gelegenheid ten baat om haar eigen bestaan uit te bouwen. Zoon Billy gaat studeren en tracht met vallen en opstaan zijn eigen identiteit te ontplooien en vrede te vinden met zijn eigen persoontje. Zoë trekt naar New York en zal zich terugtrekken in de anonimiteit van deze wereldstad.

In deze roman komen enorm veel thematieken aanbod: homoseksualiteit, het niet kunnen loslaten van het verleden, kleptomanie, angst, geweld, aids, travestie, drugsgebruik, overspel, economische crisis, racisme, ambitie, haat,...Cunningham weet het allemaal prachtig te verwoorden zonder de sentimentele toer op te gaan. Hij is een echte verteller. Hij heeft een groot inlevingsvermogen en oog voor detail. Het enige dat ik voor deze roman als minpuntje kan aanhalen is het feit dat het allemaal wat veel was dat deze familie moest ondergaan… gelukkig is het geen “waargebeurd “ familieverhaal!