Recensie Het boek van mijn moeder

Zoons van nog levende moeders, vergeet niet meer dat uw moeders sterfelijk zijn. Ik zal niet tevergeefs hebben geschreven als een van u na lezing van mijn lijkzang één avond vriendelijker zal zijn tegen zijn moeder, vanwege mij en mijn moeder.

Dit schreef de Joods-Griekse schrijver Albert Cohen, in zijn roman “Het boek van mijn moeder” dat in 1954 voor het eerst verscheen. Zijn geschreven eerbetoon aan haar, en de hoger aangehaalde zinnen zijn in de huidige tijdssfeer, tijdsgeest zeer zeker nog van toepassing. Vaak is het de dood die ons doet beseffen wat onze moeder voor ons heeft gedaan. Naar aller waarschijnlijkheid zal zij - de enige persoon - in ons leven zijn die ooit zo onvoorwaardelijk van ons zal houden. Maar doen we degene die ons het meest lief heeft niet vaak tekort? Vergeten we haar niet vaak te bedanken bij leven! En velen schamen zich dan ook bij hun dood dat ze haar niet meer eer hebben laten toekomen bij leven. Albert Cohen was vast en zeker niet de eerste, maar ook zeker niet de laatste persoon die met deze gewetenskwestie heeft moeten afrekenen. Een heel ontroerend boek geschreven in een warme, overvloedige, liefdevolle, haast barokke taal!