Recensie De klap

Op de barbecue bij Hector en Aisha in het Australische Melbourne lijkt alles goed te gaan. Het is een bont gezelschap: Australiërs, moslims, joden, Engelsen, Grieken, homo’s. De vriendengroep is een afspiegeling van de huidige multiculturele Australische samenleving. Maar toch zijn er al enige spanningen op te merken. De spanning komt tot een hoogtepunt, wanneer Harry, de neef van gastheer Hector, het vierjarige zoontje (lees:ettertje) van Gary en Rosie slaat. De klap zorgt ervoor dat de vrienden zich opsplitsen in twee groepen: zij die vinden dat Hugo die klap verdiend heeft en zij die vinden dat een kind niet mag worden geslagen.
Maar toch vormt de klap niet de belangrijkste gebeurtenis van het boek. Nadat je in het eerste hoofdstuk met de gehele familie, vrienden en kennissen hebt kennisgemaakt laat de schrijver in de volgende 8 hoofdstukken 8 aanwezigen, 4 vrouwen en 4 mannen, aan het woord. Elk personage heeft een ander profiel, maar ze hebben meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Niemand is perfect. De een heeft een minnares, de ander drinkt, een derde pleegt abortus . Door de klap beginnen ze evenwel allemaal na te denken over hun relaties, hun huidig leven, hun verleden.
De klap is een harde beschrijving van de hedendaagse samenleving. Dat de vierde roman van de in Australië vrij bekende schrijver een tijd lang het gesprek van de dag was, valt te begrijpen. Dat de roman gezien werd als provocatie is voor mij minder begrijpbaar. Het is juist dat in het boek grove taal gebruikt wordt, de personages zich schuldig maken aan geweld en ontrouw, een aantal gebruiken ook drugs, en ja in elk hoofdstuk komt er seks voor. Maar zijn niet al deze zaken onderdeel van of aanwezig in onze hedendaagse maatschappij?!? Of ze ook goed zijn of goed te keuren zijn is een andere zaak. Het is een roman die gedetailleerd het lief en leed van acht mensen beschrijft: oud en jong, rijk en wat armer, autochtoon en allochtoon, hetero en homo.