Recensie De zomer zonder mannen

Op de flaptekst van de roman “De zomer zonder mannen” wordt de roman omschreven als een: “geestige en uitdagende roman over meisjes en vrouwen, de liefde en het huwelijk, en over de voortdurende oorlog tussen de seksen”. Mijn interesse was onmiddellijk gewekt, niet enkel door deze omschrijving maar ook door het feit dat de schrijfster zoveel schitterende kritieken kreeg op haar eerdere werken. Roman dus opgenomen in het lijstje nog te lezen boeken! Ondertussen verschenen in de pers de eerste recensies op het boek en die waren overwegend positief. Dit in tegenstelling met de reacties uit het grote lezerspubliek. Nu was mijn nieuwsgierigheid helemaal geprikkeld!
Het boek gaat over een vrouw van middelbare leeftijd , die na 30 jaar huwelijk, door haar man wordt ingeruild voor een veel jongere vrouw. De bedrogen echtgenote, totaal over haar toeren door dit gebeuren, dient opgenomen te worden in de psychiatrie. Na haar verblijf in de psychiatrie neemt ze haar intrek in een huurhuis gelegen in haar geboorteplaats. Hier maakt ze kennis met een jonge vrouw, moeder van 2 kinderen. Tevens gaat ze geregeld langs bij haar bejaarde moeder waar ze ook haar moeders vriendinnenkliekje leert kennen. Om iets omhanden te hebben geeft ze les in poëzie aan zeven pubermeisjes. Door al deze contacten gaat ze haar eigen situatie anders bekijken en krijgt ze terug zin in het leven.
Het boek is op het eerste zicht niet erg toegankelijk geschreven. Je moet er als lezer als het ware zelf wat structuur in aanbrengen, filteren, om te begrijpen waar de schrijfster naar toe wil. De roman kent veel ironie, alsook filosofische overpeinzingen. Ook de passie van de schrijfster voor de poëzie kan je als lezer niet ontgaan, maar dit alles maakt het lezen niet eenvoudig! Als de schrijfster haar gal & woede over haarzelf, haar relatie, haar man, mannen en vrouwen, het leven in het algemeen heeft geuit komt ze zelf tot het besef dat wat ze geschreven heeft voor de lezer niet zo evident is. Op blz. 112 bedankt ze immers iedere lezer die het boek nog aan het lezen is. En na deze opmerkelijke tussenkomst begrijp je langzaamaan dat alle opgevoerde personages een deel van haarzelf als kind, puber, jonge vrouw, moeder, volwassen vrouw en naar de toekomst toe haarzelf als bejaarde, als weduwe vertegenwoordigen. Door deze op chaotische wijze hervonden stukjes, deeltjes, van haarzelf weet ze zichzelf terug te vinden en slaagt ze erin om, op een voor haar aanvaardbare manier , als zelfstandige vrouw terug in het leven te staan. Nadat ik het boek heb gelezen en een tijdje op mij heb laten inwerken kan ik enkel het volgende besluiten: de roman is door mij gewogen en zeker niet te licht bevonden.