Recensie Een nagelaten verhaal

Op uitnodiging van een documentairemaker reist een jonge vrouw na drieëntwintig jaar voor het eerst terug naar haar geboorteland. Het blijkt een ontluisterend weerzien: een totaal onttakeld land, waarvan het verleden letterlijk onder dikke lagen stof is verdwenen. Plastic zakken hangen ritselend in bomen, de vogels zijn verjaagd. Ook wordt ze gehinderd door de aanwezigheid van de filmploeg, die erop uit is iedere emotie vast te leggen. In het winkeltje waar ze als kind snoep kocht treft ze de enige persoon die haar nog met het verleden verbindt, Najib. Hij brengt haar diep in de nacht, buiten het oog van de camera, naar haar ouderlijk huis en naar haar diepste herinneringen. (flaptekst)

De schrijfster laat in deze roman 2 vertellers aan het woord . In hoofdstukken welke terugslaan op het jaar 2007 komt een jonge (Somalische?), vrouw (Torretje wordt ze door haar familie genoemd) aan het woord. Ze vertelt over haar reis naar haar moederland, 23 jaar nadat ze het land verlaten heeft. In de hoofdstukken die over het jaar 1964 gaan is er een verteller die het liefdesverhaal van Torretjes ouders vertelt. De schrijfster maakt het zich zelf moeilijk daar zij voor het jaar 1964 ook nog eens met de maanden begint te werken ... aandachtige lezer ontdek hier het foutje.

Het boek is mooi omdat de erin verweven levensverhalen van haar ouders en haar tante mooi geschreven zijn, de schrijfster is een echte vertelster. Het boek bevat m.i echter teveel thema's (cultuurverschillen, burgeroorlog, een land in verval, seksualiteit, streven naar vrijheid, emancipatie van de vrouw,vader-dochterverhouding,..)die echter niet geheel tot hun recht komen daar ze niet dieper uitgewerkt zijn. Het einde is sterk geschreven.