Recensie Het boek van de kinderen

A.S. Byatt werd in 1936 in Sheffield geboren als Antonia Susan Drabble. Ze was lange tijd hoogleraar Engels, gespecialiseerd in Victoriaanse literatuur. Ze staat bekend om haar grondige research. Zo biedt ’Het boek van de kinderen’ onder andere informatie over het socialisme in Engeland, Duits theater en speculatie in de Zuid-Afrikaanse mijnbouw ten tijde van de Boerenoorlog. Byatt voert er ook historische figuren in op als Emma Goldman en Oscar Wilde. Benedict Fludd is geïnspireerd opde Britse grafisch ontwerper Eric Gill (bekend om zijn lettertype Gill Sans), die zijn dochters jarenlang bleek te hebben misbruikt.

Het boek van de kinderen schetst een beeld van het artistieke en intellectuele milieu tussen 1895 en 1918 in Engeland. Een periode aanvankelijk bepaald door optimisme, vrijdenken en onschuld. Kinderen worden op handen gedragen, het is de tijd van de Fabian Society (een voorloper van Labour), van strijd voor vrouwenkiesrecht en sociale hervorming. Byatt portretteert vier met elkaar verbonden gezinnen, waarin de kinderen merken dat elke familie zijn geheimen heeft en de volwassenen veelal vergeten de opgroeiende jeugd te begeleiden op hun weg naar volwassenheid. Aan de sprookjeswereld wordt een eind gemaakt als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt.

Een indrukwekkend tijdsbeeld!

Persoonlijk lijkt mij het boek met een 150-tal blz. te kunnen worden ingekort zonder afbreuk te doen aan het werk. De overdaad aan details, de beschrijvingen van schilderijen, kunstwerken is naar mijn persoonlijke smaak iets te veel van het goede. Een lezer met een grondige algemene ontwikkeling en een gedegen kennis van het Engelse culturele leven rond 1900 heeft zeker enkele stappen voor bij het lezen van dit boek.