Een teleurstellend boek

Een teleurstellend boek. Margriet de Moor kan zich blijkbaar niet voorstellen, dat wie geen solozang gestudeerd heeft, mateloos verveeld zou kunnen raken door de eindeloze monologen over stemtechniek van haar tijdelijke bedpartner.
De hertogin ligt met engelengeduld naast hem naar een halfslachtige erectie te kijken terwijl de bewonderde castraat er behagen in schept zichzelf te verheerlijken.

Natuurlijk is het verdienstelijk, dat de Moor de misverstanden over de effecten van castratie uit de wereld helpt, maar moet dat in de vorm van een roman?

Ergerlijk is het noemen, zeg maar er met de haren bij slepen van grote namen uit de kunst en filosofie, zonder dat ze op enigerlei wijze in het gebeuren geïntegreerd worden. De reeks loopt van Miquelangelo tot Hume. Met 15 jaar kent de hoofdpersoon, zo wordt vermeld, Latijn en heraldiek. Blijkbaar heeft ze ook muziekonderricht gehad, maar details worden de lezer onthouden. Er wordt niet gemotiveerd hoe een (uitermate oppervlakkige) vrouw in die tijd over filosofie zou kunnen meepraten en dat horen wij haar ook niet doen. Het wordt alleen vermeld. Dat Descartes een eeuw later in de salons nog onderwerp van discussie is, lijkt mij uiterst ongeloofwaardig.

Vivaldi heeft in zijn sterfjaar 1740 blijkbaar bij wijze van laatste zucht een aanbevelingsbrief geschreven voor een leerling. Alleen Händel krijgt een actieve rol in het verhaal.

De stad Napels moet tot leven worden gebracht door wat ratelend koetsverkeer tussen de hemelbedden, maar alles blijft bleekjes, zonder dat er echt een beeld geschetst wordt. Vergelijk dat eens met Süskinds evocatie van Parijs in “Das Parfum”.

Alleen bij de sympathieke echtgenoot Berto waagt de schrijfster zich aan enige karakterbeschrijving.

Het boek wordt ontsierd door de hoeveelheid spelfouten die de uitgever heeft laten zitten.