Een staaltje van vertelkunst

Onze ervaringen en de ontmoetingen met mensen kleuren en vormen ons leven.
Dat leren we van hoofdrolspeler Jakob, een 8-jarige zigeunerjongen, die probeert te overleven in een gek geworden wereld ten tijde van de tweede wereldoorlog. Lindsay Hawdon schetst een aangrijpend drama dat vraagt om verfilming.
De schrijfster volgt op meesterlijke wijze 3 verhaallijnen die elkaar uiteindelijk ontmoeten. We zien de jeugd van de Engelse moeder Lor, de jeugd van de Zwitserse zigeunervader Yavy en hun voor de Nazi’s op de vlucht zijnde zoon Jakob. Ogenschijnlijk zijn het losse verhalen. Toch blijken belevenissen uit de jeugd van zijn ouders veel raakvlakken te hebben met zijn ervaringen. Ieder was op zijn manier op de vlucht en op zoek naar liefde en vrijheid. Als lezer moet je aanvankelijk wennen aan de sprongen in tijd bij elk hoofdstuk. Dit blijkt gaandeweg echter een staaltje van vertelkunst van de schrijfster. Tot halverwege het boek ontwikkelt het verhaal zich wat traag. Wederom subliem gedaan. Je voelt je daardoor één met de jeugdige Lor die opgesloten zit in een kille, witte, liefdeloze en steriele omgeving. Of met Jakob die ondergedoken zit in een kast zonder bewegingsvrijheid of een sprankje licht. Het monotone leven en de gedachten die dan opkomen bekruipen je als lezer.
Vanaf het begin vraag je je als lezer af waarom een jongen vluchtend voor zijn leven een kistje en een gekleurde steen zo angstvallig bij zich draagt. Het geeft hem in ieder geval de kracht om door te zetten en het onmogelijke te volbrengen. Het feit dat Jakob van zigeunerbloed is en opgegroeid in de natuur maakt dat hij weet hoe hij kan overleven in de wildernis. Op die manier kan hij de bewoonde wereld, waar het gevaar dreigt om opgepakt te worden, zoveel mogelijk ontlopen.
Het verhaal verbeeldt de gruwelen van de oorlog, maar zonder te vervallen in clichés van bloed en geweld. Alhoewel daar niet geheel aan is te ontkomen. Het beschrijft de liefdevolle relaties van mensen en de onwaarschijnlijke moed en mededogen die ze kunnen opbrengen voor zichzelf maar ook voor anderen. Tot aan de dood toe. Dit geeft je als lezer hoop voor de toekomst en geloof in elkaar.
Met dit verhaal leert Lindsay Hawdon ons het mooie en goede om ons heen en in de mens meer te waarderen. Na het lezen kijk je met meer verwondering en waardering naar de natuur en de kleuren om je heen.