het verdriet van de hoofdpersoon wordt gereflecteerd op een hond

Mooi in dit boek is de wending en de psychologie. Een echtpaar eerst gelukkig aan het vakantie vieren en dan een vreselijk ongeluk. De vrouw verdrinkt. Er was steeds een zwerfhond bij het paar: een vakantiemaatje dat ook in het vakantiehuis werd toegelaten.
Als de man terugkeert naar huis en zich heel alleen voelt, begint hij te malen. Hij denkt dat de hond per ongeluk in het vakantiehuis zit opgesloten. Hij wordt helemaal gek van die gedachte.
Uiteindelijk besluit hij terug te keren naar het eiland waar blijkt dat de hond niet in het huis was. Hij komt in een leeg huis. Het is de leegte en de eenzaamheid in zichzelf waarmee hij wordt geconfronteerd en waarmee hij moet dealen.
De stijl van Koolhaas moet je liggen. Het is een beetje rauw en bijna een beetje autistisch. Als lezer moet je het gevoel van de personages begrijpen vanuit de pure handelingen die ze verrichten of juist niet verrichten.
Je zit ze als lezer dicht op de huid. Eigenlijk zoals de hond in het verhaal. Koolhaas schreef vaak over dieren en de band tussen mens en dier.