Fietsen is meer dan pedalen rondtrappen

Valerie Fraser Luesse weet hoe ze een verhaal moet vertellen. Met veel details beschrijft ze de sfeer van Florida, van het geluid van golven die zachtjes stukslaan op een boot tot de muskieten die Peyton belagen. Door die beschrijvingen beleef je de reis met Peyton mee. Ik heb de plaatsen op de kaart opgezocht om een nog beter beeld te krijgen. Langzaam ontvouwt het verhaal zich en komt de lezer erachter met welke motieven vader en zoon de tocht maakten. Er zijn overeenkomsten, maar ook verschillen als Peyton zijn eigen pad gaat ontdekken. Onderweg staat hij open voor alles wat hij meemaakt en ontmoet hij vooral vriendelijke mensen. De belevenissen maken het verhaal boeiend, maar zijn soms ook een beetje onwaarschijnlijk of te toevallig. Peyton is mijns inziens teveel de held in zijn eigen verhaal. Aan de andere kant kunnen we van hem leren om de wereld een beetje beter achter te laten.
Tegelijkertijd maakt zijn moeder Kate een reis terug in de tijd. Zij heeft een goede relatie met Marshall gehad en ze denkt met veel liefde aan haar man terug. Ook voor haar rouwproces is aandacht. Door beide verhaallijnen leer je de afwezige vader beter kennen. Alle karakters zijn goed uitgediept. Toch wordt er ook veel aan onze verbeelding overgelaten. Het boek begint meteen een vooruitwijzing. Peyton ziet zijn ouders elkaar kussen en dat blijkt een afscheidskus. Er zijn vaker sprongen in de toekomst of terugblikken. Het verhaal heeft weinig dialogen. Thema’s in het boek zijn verlies en liefde, maar vooral vrijheid, de vrijheid om eigen keuzes te maken.