Een geduchte tegenstander

Margot de Wilde denkt in getallen. Dat komt haar goed van pas bij haar werk als codekraker in Kamer 40, waar ze geheime berichten van Duitsers decodeert tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ze is goed in haar werk, maar eigenlijk is het bijzonder dat ze dit werk doet als vrouw. De meeste vrouwen die er ook werken zijn secretaresses. Bij hen voelt de intelligente Margot zich niet op haar gemak. Ze heeft weinig overeenkomsten, want zij ziet zichzelf in de toekomst niet als getrouwd met kinderen, zij wil studeren aan de universiteit. Gelukkig ontmoet ze Dot en haar broer Drake met wie ze goed contact krijgt. Zij accepteren dat ze anders is. De schrijfster bleef goed in haar rol over hoe Margot denkt en handelt. In haar gedachten hoort ze haar moeder vertellen hoe ze zich sociaal moet gedragen. Zelfs haar relatie met God uit zich in getallen als ze de drang voelt te bidden voor ‘achttien’. Het verhaal is met zoveel vaart geschreven, mijn ogen vlogen over de regels. Ik was zo geboeid dat ik geen zin had om de kleine misstappen waar ik af en toe over struikelde terug te gaan lezen. Maar de volgende fouten waren zo in het oog springend: Waarom heet ze Margot De Wilde, met een hoofdletter D en waarom is geheimagent niet als één woord geschreven? En deze zin: “…niet zou smeken om voor de zoete verlichting van de dood.” Maar het heeft me in het verhaal niet tegengehouden te genieten van de flow en de diepgang. Ik heb met plezier gelezen over de lieve Dot die zo dapper was om haar eigen moeiten opzij te zetten en de gewonde Drake die zich zo aanpast aan de taal van de liefde van de vrouw van wie hij houdt. Zelfs de antiheld ‘Das Gespenst’ met wie Margot het spel Go speelde, was niet geheel onsympathiek. De jacht van deze spookachtige tegenstander op Drake en het gevaar voor zijn geliefden maakten het einde extra spannend en tegelijk aangrijpend. Een ontzettend goed geschreven, stevig verhaal.