Ontroerend, emotioneel en hoopvol

Foodblogger Lauren heeft haar leven net goed op orde als ze haar voormalige liefde Carter opnieuw tegen het lijf loopt. Hoewel er jaren tussen zit is er nog steeds die vonk tussen hen en ondanks dat ze veranderd zijn, lijken ze toch weer tegen dezelfde fouten aan te lopen. Carter brengt het weerbericht op tv en hij was precies zoals ik me een Amerikaanse meteoroloog voorstel, een beetje ijdel. “De studio had een keuken met zulke glimmende pannen dat Carter erin kon zien of zijn haar goed zat.” De locatie van hun eerste ontmoeting is humoristisch. Maar Carter is allesbehalve oppervlakkig. Zijn angst voor verslaving gaat diep, zo diep dat hij zelfs zijn grote liefde wil opgeven.

Ondertussen gaat het ook over de oma van Lauren, die steeds meer in haar eigen wereld verdwijnt, totdat een herinnering haar overstuur maakt. Ineens spreekt ze over Ephraïm, een naam die Lauren en haar broer Garrett nooit eerder gehoord hebben. De hoofdstukken vanuit oma geschreven hadden van mij niet gehoeven. Niet dat het slecht was, maar hoe kun je in het hoofd van iemand met dementie kijken? Met de oma Rosie gaan we terug naar de jaren vijftig. Hier snijdt de schrijfster een moeilijk onderwerp aan. Rosie wordt verliefd op de gekleurde jongeman. Dit thema is met veel tederheid en voorzichtigheid beschreven en geeft een goed tijdsbeeld.

Beide tijdlijnen willen ons laten geloven dat er een liefde is die voorbestemd is. Het is een verhaal dat aangeeft dat verslavingen niet het laatste woord hebben. De schrijfstijl van Amanda Wen is heel prettig om te lezen. Het is luchtig met een vleugje humor, maar net zo goed serieus en diepgaand. Het verhaal is duidelijk opgebouwd en blijft boeiend tot het einde. Het geloof komt er helder in naar voren zonder dat het prekerig overkomt. Het vergeten lied is ontroerend, emotioneel en boven alles hoopvol.