Geloof en positiviteit

Waar ik voor leef is een echte Karen Kingsbury, vol geloof en positiviteit. Ashley en Landon en Luke, Reagan en hun zoon Tommy bezoeken ground zero, de plek waar op 9/11 de Twin Towers instortten. Iedereen weet waar hij was en wat hij deed tijdens de aanslagen op het World Trade Centre. Maar waar het voor velen een gebeurtenis uit het verleden is, is het voor sommige gezinnen nog steeds dagelijkse realiteit. Ze zijn er mensen verloren of zijn bang om ziek te worden van de gevolgen. Wat ik namelijk niet wist, is dat er daarna veel mensen zijn dood gegaan of ziek geworden van de giftige gassen die er hingen. Dus toen Landon een nare hoest kreeg, raakte Ashley overspoeld door bezorgdheid en angst.
Tijdens dat bezoek raakte Tommy er nog meer van overtuigd dat hij politieagent moest worden. Zijn moeder reageerde niet meteen enthousiast over zijn beslissing om niet te gaan studeren, maar een gevaarlijk beroep te kiezen. Net als bij Ashley was hier bezorgdheid en angst een thema en ook het proces van Reagan was heel herkenbaar. Ze liet zich verblinden door de vraag: Wat als.. Maar gaandeweg leerde ze loslaten.
In het boek schetste de auteur een perfecte wereld waarin politieagenten helden zijn en middelbare scholieren zich inzetten voor mensenhandel. Hoewel ook in deze perfecte wereld iemand ziek werd. Tommy’s vriendin Annalee gaat door een zwaar traject. Eigenlijk staat deze strijd het meest centraal in dit boek. Hun relatie is al heel serieus, maar verder dan een kusje gaat het niet, dat is in deze maatschappij bijna niet meer voor te stellen. Het was een fijn en makkelijk leesbaar boek, terwijl het best over zware onderwerpen ging, met een goede boodschap erin.