Een mozaïek van mensen

De achttienjarige Willie Jones wacht in zijn cel zijn executie af. Op het moment dat dit boek begint duurt dat niet lang meer: het is zijn laatste dag. De aankomende executie is een gebeurtenis die het hele omgeving bezighoudt, hoe ieder individu er ook naar kijkt. Het verhaal wordt dan ook verteld vanuit verschillende perspectieven. Vrij veel ook: Willie zelf, zijn vader Frank, Pastoor Hannigan, officier van justitie Polly, diens zoon Gabe en vrouw Nell, en een koppel uit de buurt: Dale en Ora. Acht perspectieven; dat kan verwarrend worden. Toch heb ik daar geen moment last van gehad en vind ik het eigenlijk ontzettend veel kracht toevoegen aan dit boek. Hoe een gebeurtenis verschillende mensen in zijn greep houdt: een soort mozaïek gevormd door mensen. Juist omdat het zich afspeelt in een tijd waarin men zo verdeeld was, biedt dat veel interessants. Tegelijkertijd is het pijnlijk om je te realiseren dat, hoewel er misschien niet meer gelyncht wordt of executies worden uitgevoerd in onze maatschappij, de zienswijze van veel mensen bijzonder weinig veranderd is. Dit boek leert ook veel over het nu.
Dit is zo'n verhaal waarvan ik onder de indruk blijf. Ik heb hem net namelijk voor de derde keer gelezen en het raakt me nog net zo als de eerste keer dat ik het las. Voor mij is het daarom echt een favoriet.