Slapeloos op zoek naar Stina

Het is tien jaar geleden dat Stina, de twee jaar oudere zus van Marsi, verdween en zoals elk jaar gaat Marsi terug naar haar geboortedorp om de gebeurtenissen van 17 november 1967 samen met haar ouders te herdenken. Maar dit jaar is het anders. Vlak voor haar vertrek krijgt Marsi een brief van iemand die tien jaar geleden stopte met schrijven en ze besluit nu eindelijk eens op onderzoek uit te gaan om de waarheid te achterhalen. Zeker als vlak na haar aankomst een meisje wordt vermoord op de plek waar Stina verdween.

Het is 1967 en Marsi heeft een penvriend. Om onduidelijke redenen schrijft zij hem onder naam van Stina. Als ze hebben afgesproken elkaar voor het eerst te ontmoeten lukt het Marsi niet om de deur uit te gaan. De volgende dag blijkt haar zus spoorloos verdwenen. Alleen haar bebloede jas ligt op de plek waar Marsi haar onbekende zou ontmoeten.

We beleven het heden, 1977, door de ogen van Marsi die worstelt met haar schuldgevoel. Gaandeweg leren we haar ouders kennen, haar dorpsgenoten en zien we door verschillende ogen hoe haar jeugd was samen met Stina. Tussendoor zijn er flashbacks waarin we meeleven met het perspectief van Stina in het jaar voorafgaand aan haar verdwijning. Die werpen soms een ander licht op de herinneringen van Marsi. Bovendien lijkt Stina een geheim op het spoor te zijn geweest waarnaar ze onderzoek deed.

Hoe meer Marsi ontdekt, hoe meer geheimen er blijken te leven. Niet alleen in het dorp; ook de ouders van Marsi en zij zelf hebben hun geheimen. En wie is die onbekende man die telkens opduikt in het dorp en dezelfde vragen stelt als Marsi?

De wisselingen van perspectief maken het verhaal interessant omdat Marsi geheimen ontdekt die Stina via een andere weg ook kende. Je voelt onderhuids dat zaken niet kloppen en als lezer krijg je voortdurend aanwijzingen. Sommigen gaan echter nergens heen maar lijken alleen bedoeld als dwaalspoor. Anderen wijzen juist wel heel subtiel naar de waarheid. Het blijft dus heel goed opletten. Pas tegen het einde valt alles samen en versnelt het verhaal in een reeks plotwendingen die je niet zag aankomen.

Het verhaal is interessant en vlot geschreven, ook al verloopt het wat traag en kabbelend. De personages zijn goed uitgewerkt en komen echt tot leven. Er zijn onderhuidse spanningen, dingen worden verzwegen of verdraaid en er zijn leugens uit eigenbelang of uit bescherming. Vooral Marsi is een complexe persoonlijkheid, grillig in gedrag en gedreven door te veel alcohol en slapeloosheid vervaagt vaak haar onderscheid tussen dromen, daden en herinneringen. De beschrijvingen van het kleine dorpje waar iedereen elkaar kent en het winterse IJslandse landschap zijn in grote mate sfeerbepalend.

Jammer genoeg laat het boek toch een beetje een rommelige indruk achter omdat sommige aanwijzingen niet lijken te kloppen en situaties er met de haren bijgesleept worden. Zo wordt nergens de noodzaak duidelijk waarom Marsi niet onder haar eigen naam met haar penvriend schreef en daarmee het risico liep dat de brieven bij haar zus terecht kwamen. Ook de snelheid waarmee het einde wordt afgewerkt lijkt wat gehaast zodat sommige belangrijke conclusies meteen worden overspoeld tot de volgende plotwending. Dat had wel wat langzamer gemogen.

Maar al met al is duidelijk dat Eva goed kan schrijven. Zij had dat al bewezen met haar serie IJslandse moorden en ook dit verhaal houdt de lezer vast met een verhaal dat blijft hangen en er eigenlijk om smeekt om nog een keer gelezen te worden om te zien of de aanwijzingen nu wel kloppen.