Goede ingrediënten, saai en onlogisch verhaal

Het boek Ararat van de Amerikaanse schrijver Christopher Golden lijkt veel te beloven: een bijzondere historische vondst, rivaliserende wetenschappers, ruige natuurkrachten en een duister gevaar op de achtergrond. Alle ingrediënten voor een horrorthriller zijn aanwezig maar al snel vlakt het verhaal af en wordt het saai, onlogisch en volkomen ongeloofwaardig. Natuurlijk mag een thriller ongeloofwaardige elementen bevatten, graag zelfs. Maar in dit verhaal zijn de gebeurtenissen vooral onwaarschijnlijk, vergezocht en irritant.

De start is pakkend en voortvarend: een groep bergbeklimmers op de berg Ararat in Turkije wordt overvallen door een lawine. Als het natuurgeweld stopt blijkt er een nieuwe grot te zijn ontstaan met een geheimzinnige inhoud. Het gerucht gaat dat de Ark van Noach is gevonden en diverse groepen wetenschappers gaan de strijd aan om als eerste de waarheid te ontdekken. De schijnbare hoofdpersonen van het verhaal zijn een jonge man Adam en zijn verloofde Meryam. Avonturiers, onderzoekers, auteurs van populaire boeken en documentaires. Omdat zij de grot als eerste bereiken krijgen zij de leiding van de expeditie die daarna aan het werk gaat en dat levert meteen de nodige fricties op. Niet alleen zijn zij onervaren maar Meryam is een ex-moslima die zwaar tegen hun zin leiding moet geven aan de Koerdische gidsen en de rivaliserende archeologen. Naast de oudheidkundige wetenschappers en studenten wordt ook een bejaarde katholieke priester toegevoegd aan het gezelschap. Hij reist samen met een lid van een geheim Amerikaans genootschap en een Koreaanse UN-waarneemster.

Al snel blijkt dat het vrijwel zeker om de Ark van Noach gaat, als tastbaar overblijfsel van het legendarische zondvloedverhaal dat in vrijwel alle wereldreligies een grote rol speelt. Maar niet alleen de ark wordt gevonden. Op een van de diepste verdiepingen ligt een kist met overblijfselen van een mysterieus mensachtig wezen met horens. Al snel lijkt dit wezen een kwaadaardige invloed uit te oefenen op iedereen die ermee in aanraking komt. Intussen verslechtert het weer en steekt een gierende sneeuwstorm op.

Kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig om een ijzersterk horrorverhaal neer te zetten maar helaas weet de schrijver er niets mee aan te vangen. De personages zijn vlak en eendimensionaal, de gebeurtenissen zijn willekeurig en volgen elkaar onlogisch op en het verhaal wordt nergens spannend. De dreiging van het mysterieuze wezen valt volkomen plat. De meeste personages blijven naamloos totdat ze opduiken als lijk. De enige die een beetje consistent lijkt is de katholieke priester maar ook hij wekt geen enkel gevoel van empathie op wanneer hij worstelt met de gapende kloof tussen zijn geloof en wat er om hem heen gebeurt. Ook Walker, de Amerikaan die samen met de Koreaanse Kim uiteindelijk de hoofdpersoon blijkt te zijn, blijft oninteressant en plat als een bordkartonnen pop zowel in zijn handelen als zijn af en toe opduikende innerlijke leven.

Dreigende ziekte, moord en liefdesverdriet: het blijft allemaal even bloedeloos en afstandelijk. Het gebrek aan inhoud probeert de schrijver te compenseren door in toenemende aantallen bloederige ‘ongelukken’ te laten gebeuren maar na een paar lijken heb je het als lezer wel gezien. En doordat de personages zo vlak blijven wekken die gebeurtenissen totaal geen spanning op. Integendeel, het wordt alleen maar saaier naarmate er meer doden vallen en zelfs de kleine twist op de allerlaatste pagina kan daar geen verbetering in aanbrengen. Ararat blijkt het begin te zijn van een serie rondom Walker en Kim maar er zal nog flink aan de karakters gewerkt moeten worden om de serie inhoudelijk interessant te maken.

De uitgever beveelt het boek aan voor de fans van Stephen King en Thomas Olde Heuvelt maar dat is een grove overschatting. Ararat is een matig verhaal met soms fraaie sfeertekeningen maar weinig horror en zal dus heel weinig slapeloze nachten veroorzaken.