De rauwe werkelijkheid

Het was even wennen aan de rauwe, pure schrijfstijl van Karin Smirnoff. In het boek staan alleen korte of lange zinnen met een hoofdletter en een punt. Geen komma's, geen vraagtekens of uitroeptekens, geen hoofdletters bij namen.

Het verhaal start bij de begrafenis van de moeder, in haad voormalige woonplaats, waar ze ooit is verdreven door de strenge, gesloten kerkelijke gemeenschap. Haar volwassen kinderen, een hechte tweeling, ontdekken gaandeweg meer over het verleden van "de moeder". Waarin ook het monster van een kerkelijke voorganger, misbruik en incest nadrukkelijk een rol speelt.

Maar ook het eigen verleden, hun tiranieke vader, de ellende waar ze telkens weer in terecht komen en hun onvermogen om liefde te ontvangen is schrijnend om te ontdekken.

Het boek maakt indruk, maar zal niet mijn favoriete Zweedse boek worden.