De rauwe werkelijkheid

Het was even wennen aan de rauwe, pure schrijfstijl van Karin Smirnoff. In het boek staan alleen korte of lange zinnen met een hoofdletter en een punt. Geen komma's, geen vraagtekens of uitroeptekens, geen hoofdletters bij namen.

Het verhaal start bij de begrafenis van de moeder, in haar voormalige woonplaats, waar ze ooit is verdreven door de strenge, gesloten kerkelijke gemeenschap. Haar volwassen kinderen, een hechte tweeling, ontdekken gaandeweg meer over het verleden van "de moeder".

Waarin ook het misbruik door een kerkelijke voorganger nadrukkelijk een rol speelt.

Maar ook het eigen verleden, hun tiranieke vader, de ellende waarin ze telkens weer terecht komen en hun onvermogen om liefde te ontvangen is schrijnend om te ontdekken.

Het boek maakt indruk, maar zal niet mijn favoriete Zweedse boek worden.