Formidabel

Ik las het boek ‘Asem’ van Leen Dendievel.
Ik kende haar nog niet als schrijfster, maar van de populaire één-serie ‘thuis’.
Het boek is een eerlijke weergave van een gebeurtenis in haar leven die een enorme impact op haar had, namelijk de zelfdoding van een goede vriend.
Vanuit haar eerdere opleiding als psychologe, neemt ze je in het boek mee doorheen de verschillende fases die mensen (kunnen) doorlopen bij dergelijk trauma/paniekaanvallen/angst. Dit stuk van het boek was vrij theoretisch en bevatte informatie die voor mij niet genoodzaakt was. Wat gebeurt er in je lichaam bij een angstaanval, hoe kan je ermee omgaan, is dit erfelijk, gaat dit ooit over, wat zijn triggers, hoe is het brein opgedeeld,…?
We hebben van nature de ingesteldheid om telkens door te gaan en bepaalde angsten te verdringen. Zij legt in het boek uit dat je deze angsten onder ogen moet durven zien en durven nagaan vanwaar deze komen. Leren omgaan met angst, stap per stap, hulp zoeken, yoga,… Pas dan zal je kunnen leren hoe ermee om te gaan in de toekomst.
Er zijn ook bv’s en mensen uit de straat die doorheen het boek hun eigen ervaringen kort weergeven. Op die manier heeft de lezer ook het gevoel dat hij er niet alleen voor staat, dat dergelijke gedachten menselijk zijn. Ook deskundigen geven hun visie en mening.
Ze neemt je mee op weg van het moment van ‘geen adem meer hebben’ tot het opnieuw ‘leren ademen’. Dit vind ik een goede manier om te ontdekken hoe je er ook zelf best mee om kan gaan. Het nodigt uit om de stappen zelf te doorlopen bij een volgende aanval.
Het boek zet je aan tot nadenken. We leven in een rush, in een maatschappij waar alles perfect of minstens heel goed moet zijn en aanvoelen. Wij, als jongeren, hebben hierbij nog de sociale media als grote trigger. Eerlijk communiceren over hoe je je voelt naar de buitenwereld is moeilijk, zo niet bijna onmogelijk. Je doorprikt het ideaalbeeld. Op een bepaald moment in het boek vergelijkt ze ons met dieren. Ik zou eerder zeggen dat dit deel heel toepasselijk is, mensen zijn ook een diersoort en zo zie je dat we helemaal niet vergelijkbaar zijn met onze mede-organismen. Dieren in het wild zijn constant waakzaam, constant op hun hoede. Wij, als mens, hebben de tijd om bij zaken stil te staan. En dat moeten we ook durven en mogen doen. We moeten milder zijn voor onszelf, onszelf de tijd en ruimte geven om te ‘ademen’. Als we hierbij durven stilstaan, is dit geen teken van zwakte maar vooral een sterkte . Zelfzorg is vandaag de dag het allerbelangrijkste.