Geen nachtkaars, maar ook geen vuurwerk

Hoofdpersoon Tomas wordt op een ochtend wakker en ontdekt langzaam maar zeker dat er iets heel groots en belangrijks is gebeurd. Iedereen wist dat het zou gaan gebeuren, zo lijkt het, behalve hij.

Waarom wist hij het niet? Daar wordt wel een verklaring voor gegeven, maar geen heel geloofwaardige. En hoewel Tomas diverse keren mensen om uitleg vraagt, vertelt niemand hem gewoon wat er aan de hand is. Ook daar is geen hele duidelijke reden voor. Het gevolg is dat het eerste deel van het boek geforceerd aanvoelt: de lezer krijgt langzaam maar zeker door wat er gaande is, maar het blijft een raadsel waarom Tomas a) het zelf niet weet en b) het hele verhaal niet van A tot Z te horen krijgt van de eerste de beste persoon die hij aanspreekt.

Dankzij de vlotte schrijfstijl en het interessante gegeven is het niet zo moeilijk om daar doorheen te lezen. Tomas voelt zich gevangen in een situatie die voor anderen juist bevrijdend is en die tegenstelling wordt echt leuk uitgewerkt. De spanning wordt goed opgebouwd doordat de verwarring en de wanhoop bij Tomas steeds verder toenemen. Dan, als de apotheose nadert, doet hij iets drastisch, en dan...?

Tja, geen nachtkaars, maar toch ook niet de knallende plottwist waar gevoelsmatig al pagina's naar toe werd gewerkt. Te veel dingen blijken gewoon wat ze leken: theorieën zijn (matig uitgewerkte) theorieën, bijrollen bijrollen en ruimteschepen ruimteschepen. Hoewel goed en spannend geschreven, hou je het gevoel dat er meer in had gezeten.