Kiezen is verliezen ...

Ik las: ‘Het eindigt met jouw dood’ van Alexander Olbrechts.

Eerst en vooral wilde ik het boek lezen omwille van de titel. Ik kreeg het gevoel dat het echt om MIJN dood ging. He, ik ben niet dom, ik weet ook wel dat dat niet zo is. Maar knap toch, dat alleen al een titel huiveringwekkend kan zijn.

Wat hebben we nog nodig voor een spannend verhaal? Contrast! Check! Er is geen groter contrast dan de twee koppels die in het boek opgevoerd worden: de lieflijke Danny en Manon, en Deb en Nico (die soms echt een ‘eikel’ is, al weet ik niet of het personage dat nu echt als een scheldwoord zou ervaren. ;-)) Wat hebben we nog nodig? Herkenbaarheid! De mogelijkheid om ons te identificeren met de personages. Check! Zijn we soms niet allemaal wel eens a pain in the ass? Olbrechts confronteert op deze wijze de lezer met zijn eigen minder mooie kanten. Slik!

Er zit vaart in het verhaal. Reeds van in het begin van het boek weet je dat er iets niet pluis is. Dat ‘iets’ wordt steeds groter en groeit boven de hoofden van de personages, die heen en weer geslingerd worden tussen de individuele belangen en de belangen van de groep. En we weten het allemaal: ‘kiezen is verliezen’. Wil jij weten welke verscheurende keuzes er dreigen in ‘het eindigt met jouw dood’? Dan heb ik maar een advies: lees het boek. Maar laat het licht aan op de gang.