balanceren op de afgrond

‘Omwille van de soort’ is een roman die je laat balanceren op de afgrond. Eén verkeerde ademteug en je stort in de diepte. De spanning in het avontuur van Triinu Kuusk gaat nooit liggen, de dreiging sluipt onder je huid en bezorgt je slapeloosheid.
De dialogen - die zich nooit laten verleiden tot boekendialogen, maar identiteit verlenen aan de personages - stuwen het verhaal voort. De actie van het verhaal ligt zowel in de handeling als in het denken van de weinige figuren die het verhaal bevolken. ‘Omwille van de soort’ is daarom ook een roman die je uitdaagt om een mening te vormen, om even later geconfronteerd te worden met de nuances van een tegenovergestelde mening en je daardoor als lezer laat twijfelen, maar altijd ten goede.
Tussen de dialogen zijn de beschrijvingen en beschouwingen doorspekt met uitzonderlijke zinnen, zoals op pagina 128: ‘Terwijl het grijze gletsjerijs onder haar doorschiet, vreet het dilemma aan haar. Wat haar betreft, mag de ontzagwekkende schepping het antwoord aanreiken.’
‘Omwille van de soort’ is geen boek waar je vrolijk van wordt, en toch … toch geeft het hoop dat schrijvers als Luc Vandromme woorden durven geven aan een desolate toekomst die ons misschien – hopelijk écht niet – te wachten staat. Het is ‘omwille van de hoop’ dat ik iedereen wil aanraden dit boek te lezen.