Over zussenliefde, prestatiedruk en het verlangen naar eigenheid in een metropool waar verwachtingen hoger zijn dan de skyline

Ik ken Singapore vooral als de schoonste stad van Azië, luxueuze wolkenkrabbers en de rijke allure. Althans, in de media. Maar De Tweede Dochter laat een andere kant zien: die van gewone, hardwerkende mensen. Van kleine flats, financiële zorgen en stille opofferingen. Jemimah Wei schetst dit decor op een stijlvolle, poëtische manier, en dat maakt haar debuutroman des te krachtiger.

De Tweede Dochter wordt verteld vanuit het perspectief van Genevieve (Gen), het enige kind van moeder Su en vader Wei Ming. Ze woont samen met haar ouders en haar grootmoeder in een eenkamerflat in Bedok, Singapore. Haar leven verandert voorgoed wanneer de familie geconfronteerd wordt met de komst van Arin, uit het geheime tweede gezin dat haar inmiddels overleden grootvader had in Maleisië. De meisjes groeien samen op en hebben al gauw een hechte band. Maar een kleine twintig jaar later is hun band veranderd. Arin is een succesvolle, internationale actrice. Gen is echter zichzelf en haar dromen onderweg kwijtgeraakt.

"Ze had me op elke denkbare manier overtroffen, en het enige wat ik kon doen was glimlachen, glimlachen, glimlachen." (pagina 240)

Het verhaal begint gelijk heel sterk met het einde, waarin Gen, door de terminale ziekte van haar moeder, gedwongen wordt om weer contact op te nemen met Arin. Dat maakt me direct nieuwsgierig. Hoe is het zover gekomen? Wat is er gebeurd? En vooral: komt het weer goed? Wei’s schrijfstijl is vlot, beeldend en bij vlagen poëtisch. Soms té poëtisch, waardoor ik bij enkele passages meerdere keren moet herlezen. De afwisseling van tijdsprongen voelt natuurlijk en helpt om de emotionele lagen langzaam bloot te leggen. Geen opgeklopte drama, maar intieme scènes vol kleine spanningen.

Wat mij persoonlijk raakt, is hoe treffend Wei het perspectief van de oudste dochter verwoordt. Ik ben zelf in Indonesië geboren en opgegroeid, met een zusje dat amper twee jaar jonger is. Ook wij werden voortdurend met elkaar vergeleken. Ik herken die bekende Aziatische prestatiedruk die Gen ervaart – die constante drang om de verwachtingen van je omgeving waar te maken, soms ten koste van je eigen geluk.
Maar dit boek is meer dan een familiegeschiedenis. Het gaat over zussenliefde, jaloezie, schaamte, zelfacceptatie, loyaliteit en vervreemding. Over hoe je iemand tegelijk kunt bewonderen én benijden. Genevieve is geen makkelijke hoofdpersoon – soms egoïstisch, soms meelijwekkend – maar juist dat maakt haar geloofwaardig.

"Was het niet genoeg dat ze mijn leven, mijn moeder, mijn toekomst had overgenomen? Hoeveel meer zou ze nog plunderen?" (pagina 397)

Kortom: De Tweede Dochter is een ontroerende roman die zich onder je huid nestelt. Een verhaal dat blijft resoneren. Voor wie ooit de druk heeft gevoeld om ‘het goede voorbeeld’ te zijn – of wie ooit het gevoel had tekort te schieten binnen zijn eigen familie – is dit een herkenbaar en troostend boek.

Ik heb het boek gekregen via de leesclub van Hebban in ruil voor mijn deelname en eerlijke mening. Ik heb genoten van dit boek en ik ben heel benieuwd naar het volgende roman van Jemimah Wei.