Meeslepend plot

Hoewel ik de eerste 40 pagina's het gevoel van een eenvoudige stationsroman - en dat bedoel ik geenszins negatief of denigrerend - niet van me kon afschudden, overviel me bijna ongemerkt een sensatie van dreigend onheil. Terwijl aan de hand van dagboekfragmenten Lily's verleden bloot komt te liggen in een dubbele, verweven verhaallijn (het huiselijk geweld en haar relatie met Atlas), ontwikkelt zich dat ook in haar heden. Op bepaalde momenten wou je dat je zo Lily's leven kon overnemen, want wie wil nu niet zijn ambities waarmaken en een eigen zaak starten, een rijke, knappe man aan de haak slaan en een BFF vinden die ook nog eens je buurvrouw én schoonzus is. En toch slaagt Colleen Hoover erin om de dreiging die zich doorheen de pagina's ontplooit, op een subtiele manier levend te houden. Dat een 'stationsroman' me op deze manier zou ontroeren én me zou laten nadenken over de vraag of liefde al dan niet genoeg is, had ik niet verwacht. Het boek leest als een trein en ik kan niet wachten om het vervolg te verslinden.