De grijsheid van een dictatuur

Het boek laat op een indringende wijze zien hoe een dictatuur mensen murw kan maken. Frantsisk belandt in een coma en ontwaakt pas na 10 jaar. De zelfde president (Loekasjenko) is nog steeds aan de macht en het regime is steeds meer repressief. De blik op de repressie wordt met name verteld door zijn vriend Stas, die op een bepaalt moment hoop voelt maar daar toch aan onderdoor gaat.

Verder sijpelt de invloed van de dictatuur op een sterke manier door in de roman. Mensen lachen bijna niet en ook Minsk wordt als grauw omschreven met de prachtige zin: In de stad van middelmatige architecten regende het.

Naast deze sfeer zit er ook veel humor in het boek. Typische (Wit)-Russische grappen passeren de revue en mensen proberen er mee om te gaan met een soort cynische humor. Zoals het spel absurd, waarbij je een steeds absurder verhaal moet vertellen (maar het moet wel kloppen).

Een sterk boek dus en eeuwig zonde dat de omschrijving van 2012 nu 14 jaar later nog steeds toepasbaar is op Wit-Rusland.