Een nakomeling van onderwerping en doodsangst

Indringend boek over de geschiedenis van Oekraïne verteld vanuit twee verhalen. Als eerste het verhaal van de ik-persoon, een vrouw met pleinvrees die drie relaties beschrijft met mannen met blauwe ogen en goud haar. Over haar eigen leven zegt ze dat ze een nakomeling is van onderwerping en doodsangst, omdat haar voorouders er juist niet voor kozen om verzet te plegen tegen de Russen maar hun hoofd omlaag te houden. Anders was zij er nooit geweest. Ondertussen verdiept zij zich in het verhaal van Lepynsky, een Poolse edelman die zich inzet voor de Oekraïense zaak van 1900 tot en met 1931. Met zijn verhaal wordt het verhaal van de Oekraïense ballingen in, met name Wenen, vertelt en hun onderlinge verschillen en hun uitdagingen en geeft daarmee een interessant perspectief op natie en staatsvorming. Tegelijkertijd gaat de roman ook heel erg over tijd, geschiedenis en het verleden. Daarbij komen prachtige zinnen voorbij zoals: Het verleden an sich is niet meer dan een aanname over het verleden.