Juweeltje...

Wat schrijft Matt Haig ontzettend fijn. Het eeuwige leven is nu al 1 van mijn favoriete boeken van 2019,en op het moment dat ik deze recensie schrijf,zitten we pas in februari!

Hoofdpersoon Tom Hazard leeft al een lang leven, het eeuwige leven?
Hij wordt wel ouder, alleen veel langzamer dan andere mensen.

Zelf is Tom niet gelukkig met het feit dat hij heel lang mag leven.
Zijn belangrijkste reden om te blijven leven is zijn dochter, die vermoedelijk aan dezelfde aandoening lijdt. Hij is haar uit het oog verloren en het is voor hem en ons,de lezer, niet zeker of ze nog steeds leeft.

Met dit boek laat de schrijver echt duidelijk zien dat eeuwig leven helemaal niet zo geweldig is.
Vanuit Tom's perspectief merkt de lezer hoe ingewikkeld het kan zijn om langzaam ouder te worden,lang te leven,niet te kunnen genieten van je (lange) leven en dat het wat kost om jezelf en je geliefden te beschermen tegen mensen die anders denken.

Het concept van niet ouder worden is goed uitgewerkt , juist omdat niet iedereen zo oud wordt als de hoofdpersoon,tijd verandert maar de mensen niet. Treurig maar waar vaak herhaalt de geschiedenis zich .
Mensen leren niet van fouten,vooroordelen en ellende.
En wat heb je aan een lang leven als je geen geliefden om je heen hebt? Niet verliefd mag worden en steeds op een andere plek een andere identiteit moet aannemen en een nieuw leven moet opbouwen?

Dit boek leest goed door, korte hoofdstukken en je maakt sprongen in de tijd maar alles leest lekker door.
En toch nog wel een happy end.