Schreeuw voor stille meisjes

Van een aantal Nederlandse schrijvers koop ik blind alles wat ze publiceren. Stadsgenote Bronja Hoffschlag is er daar een van. Per ongeluk stuitte ik bij Kobo op een nieuw kort verhaal, Schreeuw voor stille meisjes. Alleen die titel al!
Volgens de flaptekst is het "een kort verhaal dat leest als een Beat Generation-gedicht: een hedendaagse schreeuw om gelijkheid en acceptatie, waarmee Hoffschlag aandacht vraagt voor mentale problemen, de gevolgen van pesten en de lelijkste kant van sociale media." In het ebook staat zowel de originele Nederlandse versie als de Engelse vertaling door Berry Minkman, Howl for quiet girls.

Het verhaal is kort, maar tussen de regels door vertelt Hoffschlag een veel groter verhaal. Doordat er nergens in het verhaal aan de hoofdpersoon wordt gerefereerd met hij/zij/hen, geeft de schrijfster iedere lezer de kans om zich te identificeren met het personage. Tijdens het lezen gaf het me een ongemakkelijk, bijna voyeuristisch gevoel: ik keek in het hoofd van iemand die worstelt met depressie en suïcidale gedachten. Dit heb ik zelf gelukkig nooit ervaren, maar Hoffschlag slaagt er in om haar lezer te dwingen begrip op te brengen voor het onbekende. De lezer merkt dat over ieder woord en elk detail is nagedacht. Zelfs de eenvoudige kaft is vormgegeven in de stijl van een rouwkaart of rouwadvertentie.
Een heftig, pijnlijk, indringend en sterk gecomponeerd kort verhaal in prachtige taal. Ik vóélde het echt en toen ik het uit had bleef het nog dagenlang door mijn hoofd spoken. Net als haar eerdere werk had ook dit veel meer (media)aandacht en waardering verdiend.