Geluksgevoelens in een distopie

Het gaat niet goed met de wereld. (Over)grootouders passen op hun (achter)kleinkinderen. Superoude bejaarden zijn de fitte honden in deze distopie, kinderen zijn voor hun zorg aan ze overgeleverd. Mumei is zo'n kind en net als alle andere kinderen vergiftigd door de planeet. Broze tanden, weinig energie en slechts in staat om maar een stukje te wandelen.
Wollig taalgebruik of briljante metaforen, ik kan de koe niet zo goed bij de hoorns vatten. De hoofdpersoon is een schrijver en beschrijft hoe woorden in het Japans verandert zijn door de mondiale crisis. Door de vertaling komen deze passages niet helemaal over.