Verrassend bloedstollend

De quote die in het boek vermeld staat: ‘Drie mensen kunnen een geheim bewaren, wanneer twee van hen dood zijn.', past perfect bij dit boek. Dit wordt pas helemaal duidelijk op het einde. Op de achterkant van het boek staat ‘vertrouw dit boek niet, vertrouw dit verhaal niet en vertrouw jezelf niet’. Dit staat er dan ook met een reden. Na het lezen van het slot zal je dit volledig kunnen plaatsen. De climax van het boek bevindt zich op het einde en doet je mond openvallen van verbazing.

Het boek ‘Wat jij niet ziet’ van Sarah Pinborough is een vertaald boek uit het Engels (Behind her eyes). De auteur is bekend omwille van het schrijven van talrijke psychologische thrillers, waarvoor ze verschillende prijzen heeft gewonnen. Het is geen klassieke thriller. Als je van bloed en geweld houdt, is deze boek geen aanrader. Maar natuurlijk blijft het de moeite om het te lezen. Door de bizarre fragmenten in het verloop van het verhaal, word je sterk aangemoedigd om verder te lezen. Na het internationaal succes van het boek, is het verhaal nu ook als serie te bekijken op Netflix.

De spanning van het boek wordt versterkt door zijn unieke structuur. Het verhaal speelt zich af in het heden met tussendoor verschillende flashbacks. Deze zijn duidelijk aangegeven aan het begin van ieder hoofdstuk. Ze zorgen voor meer verwarring bij de momenten die in het heden worden verteld. Dit wekt nog meer vragen op bij de lezer. Naar het einde toe brengen de flashbacks steeds meer verduidelijking en kan je dus de bizarre momenten die in het heden gebeuren beter begrijpen. Hier vallen alle puzzelstukjes in elkaar. De spanning wordt doorheen het boek opgebouwd met als einde een climax. Eerst vond ik dit een mindere keuze van de schrijfster, omdat ik hierdoor niet getriggerd was om verder te lezen. Naarmate het boek vorderde, veranderde dit.
Doordat de personages gewone burgers zijn, geeft dit boek een authentiek gevoel. Het zou perfect mogelijk zijn dat dit verhaal zich bij jou in de buurt zou voordoen. Dit bezorgde me kippenvel.
De hoofdpersonages zijn twee vrouwen. We volgen Louise in het heden waar Adele ook in voorkomt als haar vriendin. In de flashbacks volgen we Adele. Deze keuze van de schrijfster leek me eerst vreemd, maar naarmate het boek vorderde, werd dit duidelijk.
Deze wisseling van personages hangt samen met het vertelperspectief. Er is een wisseling samen met de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, zoals hierboven vermeld. Door deze afwisseling is het eerst moeilijk om beide vrouwen uit elkaar te houden. Hierdoor moest ik mijn hoofd bij het lezen van het boek houden. Dit is nochtans perfect gekozen voor de spanning die opbouwt naar het einde toe.

Ik zou het boek met twee woorden kunnen beschrijven: “verrassend bloedstollend”. Zowel in de zin dat je een grote verbijstering staat te wachten op het einde en dat je in het begin nooit gedacht zou hebben dat het boek zo pakkend zou kunnen eindigen. Als je van een goede plottwist op het einde houdt, is dit boek zeker aan te raden.