Bestaan

Wat gebeurt er in je hoofd en je lijf als de bodem onder je voeten wegzakt? Als je alleen komt te staan en er, zoals Schilperoord zegt, voor jouw gevoel niemand meer is die het allermeest van jou houdt? Als je het gevoel hebt dat je ontworteld bent en je lijn met de wereld is doorgesneden?
Eenzaamheid, wanhoop, verdriet, obsessie, behoefte aan menselijk contact, vriendschap, vastklampen en loslaten bezien door het brein van een puber die probeert zichzelf te definiëren. Die probeert haar plekje in de wereld te zoeken, te voelen en in te nemen. Die manieren zoekt om dichtbij een vader te blijven die eigenlijk ver vóór zijn dood al was uitgecheckt. Een vader die, zo denk ik, zelf uit het leven is gestapt en Sophie dus op zoveel manieren alleen heeft (achter)gelaten. Dit alles tegen de achtergrond van een enorm actueel en voor veel mensen eng maatschappelijk thema dat Schilperoord op een neutrale en onbevooroordeelde manier neerzet.
Dit boek liet mij achter met zoveel verschillende gedachten. Dat niets hoeft te zijn wat het lijkt, dingen niet en mensen ook niet. Dat mensen gezien willen worden en willen voelen dat ze bestaan. Dat gedachten je kunnen overnemen en dat je hoofd met je op de loop kan gaan. Dat je heel hard kan proberen jezelf ergens in te verliezen om betekenis te geven aan je bestaan maar dat dat geen zoden aan de dijk zet. Dat je voor het oplossen van je shit in jezelf en met jezelf moet zoeken. Dat dat een moeilijke zoektocht is. En dat je daar eigenlijk best alleen in bent.