Een liefdesachtbaan

Zodra ik dit boek zag, dacht ik eerst nee he. Een streekroman. Dat was mijn eerste reactie op het zien van de cover. Als iets mij niet trekt, is het wel een streekroman. Dus met wat tegenzin begon ik het boek te lezen. Gelukkig bleek het verhaal anders te zijn.

"Ik keek naar de jongen. Hij had dunne benen en een kuiltje in zijn kin. Volle lippen en ogen die schuin omhoogliepen. In mijn stoel reed ik naar hem toe en ging naast hem zitten. 'Hoi', zei ik."

Van wie hou je? wordt verteld vanuit twee verschillende personages, Rachel en Andy. Afwisselend lezen we dan ook mee met hun verhaal en volgen wij hen gedurende de jaren. Vanaf het moment dat zij elkaar als kind ontmoeten in het ziekenhuis, wordt duidelijk dat de twee een band hebben voor het leven. Een waarvan je je meermaals afvraagt of deze wel zo realistisch is, zo bijzonder is hij. En zeker omdat Andy en Rachel totaal verschillend zijn van elkaar. Rachel is een populaire meid die het goed voor elkaar heeft. En Andy groeit op met een moeder die er maar weinig is. Wat trekt die twee dan zo aan tot elkaar?

"'Kom'. Ze liet zich op het matras neervallen. 'Laten' we dit varkentje maar even snel wassen. '"

Ondanks dat het vrij snel duidelijk is dat Rachel en Andy voor elkaar bestemd zijn, vraag je je soms toch af, wat die twee in elkaar zien. Ze hebben veel op elkaar aan te merken en irriteren zich vaak duidelijk aan elkaar. Wat trekt ze dan aan? Die eerste ontmoeting lijkt een band te hebben gemaakt voor het leven, ongeacht wat. En dat vond ik er persoonlijk iets te dik bovenop liggen. Ja, het is het ultieme liefdesverhaal en ja, het zou prachtig zijn als dit voor iedereen zou gelden. Maar persoonlijk geloof ik niet in het gegeven dat er maar een 'ware' is voor iemand. Ik denk dat er meerderen 'ware' kunnen zijn omdat je gedurende het leven groeit en veranderd.

Dit doet niet af dat het een prachtig verhaal is. Het begin moest ik even inkomen, maar eenmaal in het verhaal, neemt het je mee op een ware liefdesachtbaan zonder einde.